Asanova Sicilia Silea

5 juli 2010. De eerste 24 uren uit het leven van Sanyu bij ons.
We worden bezig gehouden! In de auto was Sanyu onrustig maar viel uiteindelijk toch in slaap. Thuis gekomen heeft ze eerst een plasje gedaan en daarna gingen we het huis in: er viel veel te ontdekken wat ze op een hele vrije manier heeft gedaan. Ook de tuin was interessant en toen lustte ze graag wat drinken, eten had ze geen tijd voor.

Daarna viel ze in slaap voor een half uurtje en ging toen weer op onderzoek uit. Ze heeft het lang volgehouden maar om 17.00 heeft ze 2 uur geslapen, heerlijk! Als we buiten onze tuin in het park zijn is ze niet bang van fietsers maar blaffende honden en honden die dichtbij komen vindt ze nog wel eng. Bij een hond heeft ze voorzichtig gesnuffeld toen ze zag dat ik die hond aaide. Maar toen kwam er een tweede hond en dat was teveel. Mensen vindt ze allemaal leuk, daar gaat ze naartoe en wil geaaid worden. Verder volgt ze ons overal, wil inderdaad heel dichtbij je zijn, gaat het liefst slapen met haar koppie op of tegen je voet aan.

En toen begon de nacht, we lagen om 22.45 in bed en zij in de bench: wij hebben een gratis piep en blaf concert gehad van ongeveer 45 minuten. Sanyu heeft vele toonsoorten tot haar beschikking, klinkt soms zelfs als een kip! Uiteindelijk is ze al mopperend in slaap gevallen en heeft 5 uur geslapen.

Om 04.00 werd ze wakker en heb ik haar uitgelaten, toen kwam haar eerste poepje. Toen weer in de bench en daar was deze dame natuurlijk helemaal niet mee eens maar het concert duurde nu maar 15-20 minuten, dus een hele vooruitgang. Om 06.00 was ze wakker en ben ik opgestaan. Eten is nog steeds niet fantastisch maar ik maak me daar niet druk om, ze drinkt goed en is goed gemutst. Ze heeft af en toe echt haar dolle 10 minuten (of langer) en dan moet je wel lachen. Het is een intelligent diertje, liep eerst tegen de ramen op want die lopen bij ons tot de grond maar na een paar keer doet ze dat niet meer. Weet ook hoe ze nu door de vliegerlappen naar buiten moet komen en als ze iets in haar koppie heeft dan houdt ze lang vol. Je kunt haar dan weghalen maar ze draait zich direct weer om om het toch te doen. Spelen doen we veel en dat vindt ze heerlijk, ook al voorzichtig geborsteld en veel geknuffeld.

8 juli 2010. Hier weer een update uit het leven van Sanyu de bezige bij!
Ze heeft vanmorgen haar eerste onvrijwillige plons in ons vijvertje gehad, midden in het dichte kroos! Ik had haar meteen bij de kladden en toen onder de douche, dat vond ze ook maar een matige ervaring, ze piepte maar was na een minuutje toch stil. Op de manier van: oke, schijnbaar moet ik dit ondergaan! Daarna lekker op schoot afgedroogd en een beetje van de schrik bekomen.

Onze Sanyu heeft een puppytest ondergaan en daaruit blijkt dat wij niet het makkelijkste hondje hebben om op te voeden maar daar was jij je al bewust van, hi, hi. Er kwam uit dat ze een zeer goed ingeprente pup is zowel in de geur en lichaams taal van honden als in de communicatie mogelijkheden naar mensen toe. Die communicatie gebruikt ze vooral om haar eigen grenzen vast te kunnen stellen. Nou dat merken we: madam houdt niet van de bench, ook al maak je die leuk. Want zo'n bench begrenst en dat zijn niet haar eigen gekozen grenzen maar opgelegd door ons. Maar haar vocale concerten worden steeds korter als wij maar volhouden.

In de nacht gaat het nu goed, maar 1 minuut gemopper, ze is ook niet meer op de slaapkamer maar op het halletje. Vannacht gaat ze naar beneden, onderaan de trap en als dat goed gaat gaat ze in de woonkamer.

In de auto is weer een ander verhaal volgens onze dame: daar protesteer je nog wel hard maar ook dat wordt langzamerhand minder.

Nu gaan we starten haar in de bench te doen als we warm eten, dan kan ik tenminste rustig mijn maaltijd veroberen. Ik heb de oordoppen al beneden liggen want mijn hersenen doen zelfs pijn als ze haar registers open trekt! Met oordoppen houd ik het vol en ik weet dat haar protest vanzelf verdwijnt maar moet wel geduld hebben en op deze manier word ik niet boos maar kan het met een glimlach en mededogen aanzien en aanhoren.

Wat ook uit de test kwam is dat zij een erg snel lerend hondje is , erg intelligent en in staat veel indrukken op te doen en te verwerken. Dus dat betekent dat wij erg alert moeten zijn dat ze niet de verkeerde dingen leert en ook haar rust krijgt. Vooral omdat ze minder zelfverzekerd is dan ze uitstraalt.
Haar werklust en speldrift zijn enorm goed ontwikkeld. Ze vonden haar een zeer fijne en goede pup met een sterke neiging tot zelf willen bepalen van haar grenzen maar daar onvoldoende capabel voor is om dat ook zelf te dragen. Rust, geduld en niet te snel willen gaan zijn de sleutelwoorden om van deze potentieel enorm goede pup een super levensvriendin te maken. De laatste zin is letterlijk van hun, mooi he?
Ik dacht dat je het wel leuk zou vinden om deze uitslag te horen, daarvoor ook de complimenten aan jou, Lana, Natane, Avella, Carsten en alle mensen die je geholpen hebben.
Ze houdt ons dus goed bezig maar ze is ook zoooooooooooo lief!

Nu is ze ook weer in slaap gevallen met haar koppie op mijn voet terwijl ik je zit te mailen. Ze ligt het liefst bij je voeten of op schoot als het effe kan. Inderdaad altijd je nabijheid opzoeken, we vinden dat heerlijk.

Ook kan ze soms een aanval van ADHD krijgen, je moet dan wel lachen, ze doet dan zo gek. Stuift rond, oortjes naar achteren flapperend. Maar ze kan dan soms ook zelf niet goed meer stoppen en als ik dan ook dingen blijf doen dan blijft ze in de weer en wordt steeds drukker. Ik ga dan rustig zitten en dan komt ze bij mijn voeten, wriemelt vaak in een andere houding, zucht en steunt daar bij, maakt geluiden van: he, zo lig ik ook niet lekker. En gaat dan weer verliggen, maar uiteindelijk vindt ze haar plekje en valt in slaap. Ik moet dan niet meteen opstaan want dan staat zij ook weer op en door moeheid doet ze dan steeds gekker. Dus ik blijf een poosje zitten en dan kan ik opstaan en slaapt zij door. Als ik dan ergens anders zit dan zie je opeens 1 oog opengaan en ziet ze me daar, staat dan op en nestelt zich dan weer bij mijn voeten. Schattig!

Vanaf dag 2 kent ze haar naam en loopt ze ook vaak naar de deur als ze moet plassen, goed he? Ze weet alleen het verschil tussen tuin en park nog niet dus ik moet wel opletten dat als ze naar de deur loopt ik haar oppak om haar in het park te zetten. Gaat meestal goed.

Het eten is ook een item geweest, ze weigerde en dat werd juist niet beter als ik mijn best deed met aanbieden. Dus dinsdag haalde ik meteen het eten weg als ze haar neus ophaalde. Nou dat vond ze wat, maar ze heeft dat een dag volgehouden. Daarna ging ze eten, vanmorgen had ze even weer wat nukken maar na het weghalen was dat weer snel afgelopen. Ze heeft nu meteen haar bakje leeg als ik het neerzet met vlees en likt haar bekje met smaak af. Zo zie ik het graag. Drinken doet ze veel en goed.

Zo hier kun je weer van smullen, we zijn dus ontzettend blij met dit pupje waar jij ook zo je best voor hebt gedaan.

16 juli 2010 De nachten verlopen nu heel rustig, wel is ze ontzettend blij als ik midden in de nacht naar beneden kom om haar een plasje te laten doen. Eigenlijk vindt ze dat we dan wel een poosje kunnen spelen maar laat ik daar nu andere ideeen over hebben. En mijn idee gaat door, namelijk Sanyu weer in de bench en ik weer lekker in mijn bedje, heerlijk!

Wat ons opvalt is dat als ze erg moe wordt ze hyper actief wordt en daar horen ook veel vocale geluiden bij. Ze ligt dan vaak op haar rug onder de bank en speelt dan met een prooi en blaft, piept dat het lieve lust is. Ongelofelijk wat daar een geluiden uitkomen.

Moet je haar horen als ze iets niet mag wat zij nu juist wel wil! Dan krijg je van die verontwaardigde piep/blafjes. Je hoort de frustratie in haar stem, erg grappig. Alleen vindt zij dat helemaal niet grappig. Haar frustratiedrempel is redelijk laag, dus wij horen regelmatig protesten. Maar over het algemeen is onze wil wet dus hebben de protesten weinig zin.

We hebben ook ontdekt dat ze soms niet de rust kan vinden om te slapen, vooral als ze op bezoek is bij anderen. Wat dan helpt is haar op schoot te nemen, dan wriemelt ze even maar valt dan om en slaapt. Dat is dan zo lief, je zou haar bijna opvreten.

Wat kan dat meisje eten! Dit is een van de belangrijkste rituelen voor haar. Zodra het op is neemt ze het bakje mee en rent naar buiten en blijft dan net buiten bereik van ons. En of ze het weet dat dit niet de bedoeling is, zo slim! Dus als zij het eten op heeft pak ik het bakje op en zet het op het aanrecht zodat we niet 4x per dag een wegren spelletje met etensbak krijgen.

We zijn nu begonnen met haar te wennen in een fietsmand. Dat moet ook langzaam opgebouwd worden want het is een begrenzing en daar is ze een beetje allergisch voor, hahaha. Maar, het lukt steeds beter. Ze steekt haar koppie door de kooiconstructie en dan kan ik haar aaien, dat vindt ze wel wat. Als ze maar bij je is en je kan voelen.

20 juli 2010 Ik wist wel dat Lagotto's notiore jatters zijn maar dat ze radijs, sla enz lusten wist ik niet. Als het maar eetbaar dan is dan pik je dat en of je dat lekker vindt of niet je vreet het toch op. En snel dat ze is! Henk dacht snel te zijn maar zij was nog sneller en rent dan meteen onder de bank waar wij niet bij kunnen, het duiveltje!

Gisterenmiddag was ze heel erg slaperig en ook viel het me op dat ze links onderaan haar bekkie de hele tijd nat was. Later op de middag zag ik haar telkens likken en ze schudde niet meer met haar denkbeeldige prooien enz. Ik heb dus in haar bek gekeken en jawel ze is een hoektand kwijt: afgebroken. Er kwam telkens een beetje bloed uit wat ze oplikte en daardoor was haar baardje nat. Ik heb de dierenarts gebeld en die zei dat als het niet ontsteekt dat het oke is. Dat had ik ook al bedacht. Ze heeft er vandaag totaal geen last meer van want haar speelgoed wordt weer als prooi behandeld: schudden dat het een lieve lust is, hartstikke dood is het dan! Ook bespringt ze haar prooien, wat een koddig gezicht. Er zit heel wat werkdrift in dat grietje. Ze begint ook al te apporteren. We gooien dan iets weg wat zij ophaalt en 1 of 2 x bij ons terugbrengt. We doen dit zonder commando's, het moet gewoon leuk blijven en grotendeels uit haarzelf komen. Na 1 of 2x houdt ze haar prooi zelf, dat is dan belangrijker. Ze weet al wel wat "los" betekent. Dit heb ik haar met een brokje geleerd en nu doe ik het eigenlijk altijd zonder brokje.

De zindelijkheid gaat ook best goed, ze begint zelfs te begrijpen dat de tuin geen park is, want soms loopt ze heel gericht naar buiten en richting hekje naar park toe. Als ik het hekje open doe dan loopt ze erdoor en doet een plasje. Goed he? We zijn zo trots op haar!

Mijn Henk is ook helemaal weg van haar en dan te bedenken dat hij geen hondenman is. Een hond hoefde voor hem niet. Mijn vorige hond had ik al voordat ik met hem een relatie kreeg en hij vond haar wel lief maar dat was het dan ook wel. Toen ik een nieuwe hond wel leuk zou vinden heb ik gericht gezocht naar een ras wat hem ook aan zou spreken. Nou...... dat is hartstikke goed gelukt. Hij speelt Sanyu of het een lieve lust is en geniet enorm van haar. Het is geweldig om te zien. Ze heeft zijn hart wel gestolen. Nou steelt dit bolletje wol eigenlijk alle mensenharten, alleen hebben zij niet door dat ze wel klein is maar een groot ego heeft wat wel enige opvoeding kan gebruiken. Gelukkig weten wij dat wel. Dat is het weer voor deze keer.

27 juli 2010 Hier weer een vervolgverhaal van onze ondeugende maar o zo lieve pup!! Vandaag is ze 11 weken oud en ze is net gewogen: 4,8 kg. Ze eet alsof haar leven er vanaf hangt en alles is in een mum van tijd op.

Gisterenavond waren we weer op puppyles, nou dat is wat. Ze mogen daar niet los met elkaar spelen (gelukkig heb ik andere maatjes voor haar zodat ze wel aan spelen toekomt) en het duurt haar allemaal te lang. We moeten dan om de beurt een oefening doen maar die anderen zijn zo lang bezig dat ze zich gaat vervelen en begint te blaffen en te springen. Wij lopen dan een rondje en dan is ze weer effe rustig. Als wij dan aan de beurt zijn doet ze het zo snel goed dat onze beurt alweer over is voordat je het weet en kunnen we weer op anderen wachten. We zijn gewoon al verder dan de anderen en ook hebben we een erg slim hondje. Je merkt dat ze wel moe is na een uur maar ze kan dan niet slapen. Ze heeft een uur liggen kluiven op een botje voordat er enig rust in het meisje kwam. Net alsof ze de onrust die ze oploopt er op die manier uit knaagt.

We merken so wie so dat ze gauw onrustig wordt als er teveel gebeurd of als wij te enthousiast met haar zijn. Ze slaat dan op hol en kan zichzelf niet meer rustig krijgen. Daarom zijn we ook begonnen om haar niet meer zo aandachtig te begroeten. Als ik binnen kom na een dag werken dan loop ik door alsof ze er niet is en als ze rustig is dan aai ik haar heel nonchelant. Dit werkt erg goed, ze wordt dan niet hieperdepiep en na een klein poosje kan ik leuk met haar spelen.

Afgelopen weekend is mijn gehandicapte broer bij ons geweest en dat was dikke schik met Sanyu. Hij vindt haar heel lief en zij vindt hem erg lekker! Hij zit in een rolstoel en kwijlt en dat is volgens Sanyu echt een delicatesse! Van hem mag ze zoveel likken als ze wil, wij doseren dat toch wel enigszins. Hij wil haar in de ochtend en in de avond begroeten, nou dat mag. Sanyu mag dan op zijn schoot of op het rolstoelblad en dan houden wij een hand voor de mond van mijn broer anders heeft hij zo een tongzoen te pakken!!! Ze mag dan zijn gezicht verder likken en ook zijn handen. Nou dan stralen ze allebei, zo leuk!! Toen hij op de w.c. zat ging ze meteen op het kussen waar zijn voeten op waren liggen en viel in slaap. Wat waren wij vertederd.

Onze kleindochter van 4 vindt haar ook leuk. Die leert nu om stil te staan en vogeltjes te kijken als Sanyu springt. Grappig gezicht.(Note: Dit is een tip van ASANOVA) Ook mag ze met een platte hand haar een brokje geven. Dat valt bij beiden in de smaak.

Sanyu luistert goed naar "zit" en afliggen is nog lastig maar met een brokje en eerst in zit lukt dat wel. Loslaten kan ze ook en ze apporteert steeds meer uit zichzelf. Het is geweldig om te zien hoeveel plezier ze daarin heeft. Het is vooral leuk met haar Wubba ( dit is een puppykong bedekt met teddystof en slierten), die kun je wel 5, 6 x weggooien en ze komt er weer mee terug. Dan effe een trekspelletje, dan laat ze weer los (soms uit zichzelf, soms op commando) en gooi ik dat ding weer. Als ik zie dat het enthousiasme minder wordt dan stop ik het spelletje zelf.

We hebben haar ook geleerd om te komen, dit wel met brokjes gedaan. Want ze begon al precies buiten ons bereik te liggen als ze door had dat ze weer naar binnen moest. Ook is het park buiten ons hek heel interessant als je los loopt. En dan heb je als eigenwijs pupje niet altijd zin om weer de tuin of het huis binnen te gaan. Maar met een brokje lukt het wel, al zie je haar soms nog nadenken. Als of ze in zichzelf nagaat of het leuker is om ergens achteraan te gaan of naar mij toe te komen en beloond te worden met een brokje. Dan kun je je toch enigszins machteloos voelen. Maar ze komt wel.

Eigenlijk is ze wel zindelijk en we zien ook al dat ze " naar de deur lopen" gaat gebruiken om gewoon te zeggen dat ze naar buiten wil. We denken dan nog altijd dat ze moet plassen maar dat is dus niet altijd meer zo. Nu moeten we opletten dat ze ons niet onder commando zet! Want zo slim is ze wel! Tijdens het typen van dit verhaal heeft ze grotendeels op mijn schoot gelegen, zo gezellig.

10 augustus 2010 Gisteravond was ik dan zover dat de handdoek in de ring ging want dit dametje heeft ook pit als ik eigenlijk even een pauze wil. Ik heb me laten vertellen dat af en toe een crisis erbij hoort en vandaag is dat crisisgevoel ook al weer over.

We hebben o.a. besloten dat ze alleen daar mag poepen waar wij beslissen dat het mag. Uiteraard niet te ver van huis. Weet je wat deze dame dan doet? Ze poept dan niet! Zo van: als ik niet mag poepen waar ik wil dan poep ik toch niet!! En daar moeten we dan best om lachen. ASANOVA note: 100% ook het gedrag van haar mama 'Lana'.

Sanyu is mee wezen kamperen, dat was een succes. Het enige dat ze wat minder vindt is het feit dat ze bij de tent aan een lange lijn ligt. Zij zou het liefst los zijn en dan de hele camping afstruinen, vooral naar eetbare dingen. Dat willen we niet dus aan de lange lijn met heel wat meters speling. Als het haar uitkomt dan raakt ze niet in de knoop en als ze aandacht wil dan heeft ze de lange lijn zo in de knoop en weet dan opeens niet meer hoe je zoiets nou uit de knoop krijgt. We hebben haar bench overdag buiten gezet, bij regen droog gezet en bij zon in de schaduw. 's Nachts ging het prima, ze lag dan in de bench in de voortent en sliep heerlijk. Als we in het donker naar de w.c. moesten dan bleef ze stil maar, was het licht dan vond ze dat de dag was begonnen. Ook als wij in de ochtend begonnen te kletsen vond zij dat ze erbij hoorde. We stonden dan ook netjes op en gingen met haar lopen.

Ze heeft zich uitstekend gedragen. We hadden de fietsen mee dus ging Sanyu in de mand op de fiets. In het begin vindt ze het altijd lastig om zich daarbij neer te leggen maar op den duur lukt het haar toch. Vooral ook omdat ze ontdekt dat we leuke dingen doen, b.v. stoppen en dan in het bos wandelen. Het is echt een grappig gezicht, dit hondje in de mand. Ze steekt haar koppie vaak door de kooi contructie heen en kijkt dan heerlijk om zich heen.

Ook zijn we een keer kletsnat geregend, Er blijft dan niet veel van een Lagotto over dat kun je op de foto zien. De uitdrukking in haar snoet lijkt ook wel uit te stralen: moet dit nu leuk zijn? Gelukkig had ik een handdoek bij me om het ergste droog te wrijven.

Op een gegeven moment hebben we ook onder een boom geschuild. Toen hebben we haar graaf capaciteiten mogen aanschouwen! De hele grond was omgeploegd en zij was niet meer zo wit en haar bruine neusje was zwart. Dan kun je zien dat het inderdaad een truffelhondje is.

18 augustus 2010. De Lagotto zoveel meer dan een truffelhondje. Nu de vacht van Sanyu zo lang wordt moet ik vreselijk lachen als het regent: het haar boven op haar koppie valt dan plat, een beetje naar rechts en een beetje naar links. Het ziet er niet uit en is lachwekkend.

Mochten jullie veel bramen aan een struik zien en die willen plukken en daar graag hulp bij wilt dan is de Lagotto Romagnolo je maatje! Je moet het dan niet erg vinden om met weinig bramen naar huis te gaan zoals onze Sanyu die graag haar maagje ter plekke vult met die lekkere vruchten. Ze heeft mijn partner 1 keertje zien bramen plukken en dacht toen: wat jij kunt, kan ik ook! Ze kwam thuis met een paarse baard. Het toeval wil ook nog dat de buren een bramenstruik hebben die gedeeltelijk over onze schutting hangt en ook nog vrij laag. Die struik is tegenwoordig leeg als wij daar komen. Een wit met oranje harig geval is er dan al bij geweest en het enige dat haar verraad is haar paarse baard.

Afgelopen dagen was onze kleindochter van 4 jaar bij ons bezoek en die is helemaal verzot op Sanyu. Ze bedacht dat wanneer Sanyu op een kleedje ligt zij dit ook wel kan dus, vroeg ze ons om een kleedje. Bij onze vorige hond deed ze dat ook maar die was oud en vond alles best. Henk heeft uitgelegd dat dit met Sanyu niet goed zou gaan omdat zij zich dan lager in rangorde opstelt en dan raakt Sanyu de weg kwijt. Het hondje denkt dan meteen dat ze de baas kan zijn en gaat gek doen. Maar onze kleindochter was niet van het idee af te brengen. Dus, zij ook op een kleedje op de grond en jawel hoor: op het moment dat zij ging liggen stond Sanyu op en ging op haar staan, krabbelen, bijten, kortom zich heel dominant gedragen. Onze kleindochter begon te huilen en heeft inderdaad ervaren dat dit niet kan. We hebben haar nogmaals uitgelegd hoe dit komt en dat zij altijd (met onze hulp) moet zorgen dat ze letterlijk hoger staat dan de hond. Als oplossing hebben we bedacht dat als Sanyu op een kleedje ligt zij op een kleedje op de bank gaat liggen. Eind goed al goed!
Vandaag hebben we Sanyu ook nog gewogen en ze is nu 6,5 kilo. Dit betekent dat ze ongeveer een pond per week groeit. Nu ligt ze na een aantal winkelbezoeken (waaronder de dierenwinkel, zeer favoriet!!) en een wandeling in een bosje hier vlakbij, lekker naast mij te slapen terwijl ik dit mail.

2 september 2010 De belevenissen met 4 reuen van verschillende leeftijden in nota bene 3 dagen tijd.
Allereerst kwamen we op bezoek bij mensen met een oude reu, hij is blind en ook echt oud. Slechts twee blafjes en een snauw waren voldoende voor Sanyu om te begrijpen dat deze heer niet gediend was van haar aandacht. Daarna heeft ze gewoon haar eigen ding gedaan, dat was mooi om te zien.

Diezelfde middag kregen we bezoek van vrienden met een reu van 9 maanden oud. Deze hond is altijd de laagste in rang geweest. De vrienden hebben ook nog een oudere teef van 11 jaar oud. Voordat deze reu bij onze vrienden woonde was hij elders ook steevast de laagste in de rangorde. Ons hondje mag dan niet zo groot zijn, gebrek aan ego is er niet. Hoppa, en vol ging ons meisje er op. Ze domineerde bij het leven. Dit was wel zo grappig om te zien: zo'n bolletje wol dat bovenop de grotere hond wil zitten, staan enz. Ook bijzonder om te zien was hoe hij met de situatie worstelde. Hij voelde wel dat hij eigenlijk hoger in rang zou kunnen zijn maar, wist niet hoe dat moest. Als bijna 2 uur lang een pup bovenop je nek enz zit dan krijg je langzamerhand wel door dat dit toch niet echt de bedoeling is en kan. Hij ging zich meer verzetten, gromde wat, duwde haar om maar zette toch net niet echt door. En dat is voor ons meisje genoeg om door te gaan met haar dominante gedrag. Het was geweldige entertainment voor ons allemaal. Toen hij weg was viel ze om van de slaap na een plasje gedaan te hebben. Toen moest er bij getankt worden!

De dag erna zijn we op bezoek gegaan bij vrienden met een reu van 2 jaar oud. We hebben weer genoten, je hebt zo geen televisie meer nodig! Deze reu is een slimme Border Collie en die heeft haar in het begin veel uitgedaagd met een bal. Hij had de bal in de bek en keek haar uitdagend aan, liet dan het balletje vallen zodat het naar haar toe rolde. Ons meisje had wel door dat ze het eigenlijk niet mocht pakken maar, kon uiteraard de verleiding niet weerstaan. Het moment dat ze probeerde het balletje te pakken gromde Max (de reu) en pakte snel het balletje zelf weer. Dit herhaalde zich vele malen. Op een gegeven moment liep Sanyu gedesillusioneerd weg maar vond een ander balletje. Daar ging ze triomfantelijk mee paraderen. Uiteraard moest Max die bal hebben wat natuurlijk ook lukte. Prachtig om zo'n film voor de neus te hebben.

Wat later ging er een tandje bij en werd er stevig gespeeld. Je zag dat Max prima wist dat Sanyu nog wel puppy bescherming genoot. Echter zo'n dominant grietje kon je toch niet helemaal haar gang laten gaan, wel? Dus het ging er behoorlijk heftig aan toe. Onze Sanyu werd toch wel enige keren op haar nummer gezet wat we aangemoedigd hebben. Opeens viel ze in slaap, was uitgeput. Na een half uur slapen gingen de luikjes weer open en vonden ze beiden dat het weer tijd was om te spelen. Dit keer ging het er aanzienlijk zachter aan toe. Max vond dat Sanyu haar lesje nu wel had geleerd dus ging hij af en toe op de rug liggen en mocht Sanyu bovenop hem spelen. Dat vindt ze echt prachtig, ze voelt zich dan zoooooooo groot! Zodra Sanyu weer te dominant werd draaide hij haar om op de rug en moest ze toestaan dat hij over haar heen speelde, het ging prima. Ik vind het echt geweldig hoe de natuur dit allemaal regelt, daar kunnen wij van leren! Dit bezoek was natuurlijk vermoeiend zodat Sanyu de volgende dag overwegend sliep. Toevallig keek ik die dag ook in haar bekje en ontdekte dat onze dame al aan het wisselen is geslagen. Die is er vroeg bij!

Je verzint het misschien niet maar de volgende dag gingen we weer bij mensen op bezoek met een hond, deze keer een 8 maanden oude reu. Je zag direct dat het geen stoere vent was dus ik wist al dat onze dominante dame niet onderdanig aan hem zou zijn. Dat bleek ook zo. Ze hebben uitgebreid met elkaar gespeeld maar omdat geen van beiden de "baas" kon zijn konden ze ook niet zelf stoppen. Dus dat hebben wij maar gedaan: Sanyu op schoot en het heertje even in de gang. Dit was het weer voor deze keer. Met een pootje van onze toch wel wat vermoeide lagotto genaamd Sanyu.

We hebben haar ook geleerd om te zitten voordat ze haar etensbak krijgt. Na 3x gaat ze zitten en na 4x hoef je het niet meer te zeggen, ze zit nl al. Zo krijg je sneller je eten!

En wat een goede neus heeft ze: als het plastic zakje met brokjes openstaat die ik gebruik als beloning bij sommige oefeningen dan ruikt ze dat. Je ziet opeens haar neusje de lucht in gaan en intensief ruiken. Dat zakje staat op tafel maar ze vindt de plek precies en staat dan als een circushondje tegen de stoel aan. Ja, ja de lagotto en eten!

Schooien kan ze goed, dat heeft ze van Lana, Natane en Avella afgekeken want wij hebben haar nog nooit iets gegeven buiten haar etensbak om. Als ze dan niets krijgt dan gaat ze tegen je op springen en als dat geen effect heeft dan opent ze haar vocale registers. Maar wij houden vol om er geen aandacht aan te geven en uiteindelijk geeft ze op. Sanyu moppert dan wel na. Het betekent niet dat ze geen nieuw offensief start de volgende keer. Maar wij zijn ook zeer eigenwijs dus we gaan stug door. Gelukkig hebben wij een grote dosis humor en dus ook veel lol.

25 september 2010. Het schaap Sanyu. Waarom deze titel? Wanneer Sanyu in de modder heeft gelopen, of in het water, dan zijn haar pootjes zwart maar vooral heel dun vergeleken met haar lange vacht. Ze lijkt dan net een schaap, het is werkelijk een komisch gezicht.

Aankomende maandag gaan we met onze poes naar de dierenarts en nemen Sanyu, op verzoek van de dierenarts, mee omdat ik vroeg of het kwaad kan dat ze in haar onderkaak dubbele hoektanden heeft. Ja, ja, ons meisje is rijkelijk bedeeld. Haar melk hoektandjes zitten nog in de kaak maar ondertussen komen de volwassen hoektanden ook al door. In haar bovenkaak is het verlopen zoals het hoort: eerst de melktanden eruit en dan is er ruimte voor de volwassen tanden. Ik hoop echt dat de melktanden er voor maandag uit zijn.

We hebben zojuist weer op de Rosendaalse hei gewandeld. Sanyu geniet daar enorm. Vandaag kwam ze een 13 maanden oude Beagle tegen die het verrukkelijk vond om met haar te spelen. Dat hoef je maar een keer tegen Sanyu te "zeggen", ze is altijd in voor een spelletje. Opvallend is dat Sanyu tegenwoordig een bepaald piepje te voorschijn tovert zodra blijkt dat ze de andere hond niet bij kan houden of niet in kan halen tijdens rennen. Het klinkt echt zo van:" "Verdorie, ik kan je niet inhalen en, als ik hard piep ga ik vast sneller!" Tijdens het spelen met die Beagle hoorde ik een aantal plons geluiden en ja hoor, madam had weer een kuil modderig water gevonden en deze keer vond ze het nodig om zich daar in te graven! Ze zag er al vies uit en na deze graafpartij was ze helemaal niet meer om aan te zien. Dat koppie met die zwarte druipende baard is zo grappig. Ze kijkt je dan ook zo aan van: "Vind je dit niet mooi? Leuk ben ik, he?"

We gaan ook regelmatig naar een bos bij Velp. Daar is een mooie schone beek. Ook die beek behoort tot de favorieten van Sanyu. Ze steekt de helft van haar kop rustig in het water. Dan kun je zien dat een lagotto een echte waterhond is. En deze hond is haast nergens bang voor, Sanyu vindt het leven een reuze interessante uitdaging.Toen ik er eergisteren liep zag ik haar het water uitkomen en reageerde niet snel genoeg. Haar neus ging de lucht in (ik mag toch ondertussen weten dat ze dan iets op het spoor is wat ontzettend lekker en belangrijk is!!) en jawel hoor, ze stoof de berg op, zo uit mijn zicht. Uit ervaring weet ik dat roepen volslagen zinloos is, ik ben dan gewoon te laat. Dus ik roep 1 keertje haar naam en loop dan door. Een minuutje later hoor ik iets aan komen denderen en daar is ze: blij en likkebaardend, de viespeuk! Het is duidelijk dat ik sneller moet worden om eerder op de tekenen te reageren en haar bij me te roepen voordat de geur zich echt genesteld heeft in haar neus. Tegen de tijd dat we in de buurt van de weg komen roep ik haar en beloon met iets lekkers, dat gaat prima. Soms doe ik dat niet en ga dan gewoon op een boomstam zitten. Ze komt dan gezellig bij me en dan lijn ik haar rustig aan en lopen we vervolgens naar de auto.

Sanyu heeft ondertussen haar tweede Wubba bijna versleten. Binnenkort mag ik een Wubba voor volwassen honden gaan kopen want die zijn ook beter bestand tegen volwassen hondentanden. We spelen daar heel veel mee met haar, trekken, apporteren. Ze vindt het allemaal even leuk en wij ook.

De puppy bescherming is niet meer. De laatste week zien we dat andere honden vinden dat Sanyu geen pup meer is. Zelf had ze dat nog niet zo door en stoof op haar puppen manier nog steeds op alle honden af. Dat heeft ze nu een beetje afgeleerd want andere honden zijn daar niet meer van gediend en corrigeren haar met een snauw of blafje. Je ziet haar dan denken: "O, dit is anders, zit dat zo?" Respect en graag wat minder dominantie verwachten soortgenoten van haar. Het nam 2 of 3 ontmoetingen om aan deze andere staat van zijn te wennen maar, inmiddels weet ze zich prima honds te gedragen. Ook merken we dat zij nu anders besnuffeld wordt. Eerst dacht ik dat ze misschien loops zou worden maar dat is gelukkig nog niet het geval! Mijn theorie is dat omdat zij geen pup meer is in honden-ogen ze daarom goed geinspecteerd moet worden. Ze is nu een teefje en men wil weten wat voor vlees ze in de kuip hebben. Zij is ook veel meer geinteresseerd in het geslacht van de andere hond en vooral piemels zijn het besnuffelen waard!